OPTI-LIFE & Pokusa

Al onze honden worden gevoed met Opti-life van Versele-Laga en ondersteund met Pokusa

 

De Geleider en zijn hond.

 

Misschien is de eerste vraag wel een eenvoudige:

 

Wat betekent het nu écht om een IGP-geleider te zijn?

 

Is het simpelweg de persoon die de lijn vasthoudt?

Degene die de commando's geeft?

De persoon die naast de hond op het wedstrijdveld staat?

Of is het iets veel diepers?

 

Ik geloof van wel. Want achter iedere geleider die een IGP-veld betreedt, schuilt een verhaal dat toeschouwers zelden zien.

 

Jaren van training.

Vroege ochtenden.

Lange reizen en ontelbare kilometers.

Trainen in de regen, de hitte en de kou.

Materiaal, reizen, hotels en alle logistiek die daarbij komt kijken.

Inschrijfgelden, dierenartskosten en ontelbare uren die worden geïnvesteerd in het opbouwen van een partnerschap dat niet van de ene op de andere dag ontstaat.

 

Er zijn momenten van ongekende vreugde en momenten van diepe teleurstelling. Overwinningen die je nooit meer vergeet en mislukkingen die je jarenlang bijblijven. En toch keert de geleider steeds weer terug naar het trainingsveld.

Opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

 

Waarom?

Omdat het doel niet simpelweg is om te winnen.

Het doel is om beter te worden.

Om te begrijpen.

Om jezelf te ontwikkelen.

Om samen iets op te bouwen.

Om dat bijna onmogelijke ideaal van perfectie na te streven.

Niet perfectie omwille van een score, maar perfectie in het partnerschap.

 

Een geleider traint niet alleen een hond. Een geleider bouwt aan een relatie, een gezamenlijke taal en een verbinding tussen twee verschillende soorten die elkaar leren begrijpen.

 

Dat is, naar mijn mening, een van de meest bijzondere aspecten van IGP.

 

De hond kan het reglement niet lezen.

Hij begrijpt het scoreformulier niet, weet niet wat een kampioenstitel betekent en geeft niets om bekers of medailles.

De hond leeft in het moment.

Hij vertrouwt.

Hij volgt.

Hij geeft alles wat hij heeft.

Juist daarom draagt de geleider een enorme verantwoordelijkheid.

 

Communicatie mag nooit voortkomen uit dwang, ego of frustratie, maar uit duidelijkheid, consequent handelen, timing, geduld en vertrouwen.

 

De geleider moet een leerling van de hond worden: zijn karakter leren begrijpen, zijn driften, sterke en zwakke punten, zelfvertrouwen, angsten, lichamelijke conditie en emotionele gesteldheid. En soms zelfs zijn stilte leren verstaan.

Want de beste geleiders leren honden niet alleen iets aan.

Ze leren óók van hun honden.

 

Dan volgt de uitdaging die IGP zo uniek maakt.

Drie disciplines.

Drie verschillende werelden.

Eén partnerschap.

Speuren.

Appèl.

Verdedigingswerk.

 

Tijdens het speuren moet de geleider leren vertrouwen op de hond, de kleinste veranderingen leren lezen en de verleiding weerstaan om in te grijpen. Soms is het beste wat een geleider kan doen simpelweg de hond zijn werk laten doen.

 

Tijdens het appèl wordt precisie communicatie. Iedere beweging telt. Ieder commando telt. Iedere overgang telt.

Maar onder die technische precisie moet altijd een levend partnerschap zichtbaar blijven. De hond moet de oefeningen niet alleen uitvoeren; hij moet wíllen samenwerken met zijn geleider.

 

En dan komt het verdedigingswerk.

Intensiteit.

Druk.

Drift.

Controle.

Verantwoordelijkheid.

 

Hier moet de geleider blijven communiceren met de hond, juist onder extreme emotionele spanning. De hond moet krachtig zijn, maar beheersbaar. Gedreven, maar helder in zijn hoofd. Sterk, maar altijd aanspreekbaar.

 

Die uitzonderlijke balans bereiken kost jaren ervaring.

En zelfs dan zijn er geen garanties.

Want de geleider is een mens.

En de hond is een levend wezen.

Geen van beiden is een machine.

Samen vormen zij een team.

En ieder team kent goede en slechte dagen.

 

Er zijn momenten waarop de geleider het veld verlaat en zich onoverwinnelijk voelt.

En er zijn momenten waarop hij alleen zit en zich afvraagt:

"Wat is er misgegaan?"

Misschien verliep het speuren niet zoals gehoopt.

Misschien viel het appèl uit elkaar.

Misschien werd de druk tijdens het verdedigingswerk te groot.

Misschien maakte de geleider een fout.

Misschien maakte de hond een fout.

Of misschien was het gewoon zo'n dag waarop niets op zijn plaats viel.

 

De frustratie kan enorm zijn.

Maar de volgende ochtend staat de geleider weer op het trainingsveld.

Want de reis gaat verder.

 

Dat is wat toeschouwers zelden zien.

Zij zien slechts die paar minuten op het veld.

Ze zien de score.

Ze zien de ranglijst.

Ze zien het podium.

Maar ze zien niet de duizenden uren die daaraan voorafgingen.

 

Ze zien niet de trainingen die niemand heeft gefilmd.

De mislukkingen.

De blessures.

De financiële offers.

De gemiste vakanties.

De afgezegde plannen.

De lange autoritten.

Het eindeloze wachten op het juiste moment.

En al helemaal niet de ontelbare keren waarop de geleider met zijn hond in de training weer helemaal opnieuw moest beginnen.

 

Daarom verdient iedere geleider die een IGP-veld betreedt respect.

 

Niet omdat hij perfect is.

Niet omdat hij altijd wint.

Maar omdat hij ervoor heeft gekozen een van de meest veeleisende reizen binnen de wereld van de werkhonden aan te gaan.

 

Toch is er één verantwoordelijkheid die altijd op de eerste plaats moet komen:

De gezondheid en het welzijn van de hond.

Geen enkele titel is het waard om de lichamelijke of geestelijke gezondheid van een hond op te offeren.

Geen enkele beker is een blessure waard.

Geen enkele score is het waard om vertrouwen te vernietigen.

 

Geen enkele wedstrijd is belangrijker dan het leven en het welzijn van het dier dat onze sport mogelijk maakt.

Een verantwoordelijke handler weet wanneer hij moet doorzetten.

 

Maar misschien nog belangrijker:

Hij weet wanneer hij moet stoppen.

Hij herkent wanneer de hond vermoeid is.

Wanneer herstel nodig is.

Wanneer veterinaire zorg noodzakelijk is.

Wanneer de training aangepast moet worden.

Wanneer verwachtingen moeten worden bijgesteld.

 

...En soms zelfs wanneer een droom moet worden uitgesteld of losgelaten, omwille van de hond.

 

Dat is geen zwakte.

Dat is verantwoordelijkheid.

Dat is respect.

 

En misschien is dát wel de grootste maatstaf voor een echte geleider.

 

Niet hoeveel bekers er in de kast staan.

Maar hoe goed er voor de hond wordt gezorgd wanneer niemand toekijkt.

 

Want de hond is geen middel om een titel te behalen.

Hij is de partner die de reis mogelijk maakt.

De grootste prestatie van een geleider zou nooit alleen in punten gemeten mogen worden.

Ze zou gemeten moeten worden aan de kwaliteit van de relatie die onderweg is opgebouwd.

Aan het vertrouwen tussen twee verschillende soorten.

Aan het zelfvertrouwen dat samen is gegroeid.

Aan het vermogen om moeilijkheden samen te overwinnen.

Aan die momenten waarop handler en hond lijken te bewegen als één geheel.

Dát is de ware magie van onze sport.

 

Zoals eerder gezegd:

Noch de keurmeester, noch de pakwerker is de hoofdrolspeler.

Dat zijn de geleider en de hond.

 

Zij vormen het team dat de hele reis samen heeft afgelegd.

Zij stappen het veld op met alles wat zij samen hebben opgebouwd.

 

En wanneer de laatste oefening is voltooid, ongeacht de eindscore, loopt de geleider weg met iets dat veel waardevoller is dan een getal.

Een verhaal.

Een herinnering.

Een partnerschap.

Een gedeelde reis met een bijzonder dier.

 

Misschien is de echte vraag daarom niet:

"Hoeveel punten hebben ze behaald?"

Misschien zouden we moeten vragen:

"Wat heeft het hen gekost om hier te komen?"

En:

"Wat voelt de hond wanneer hij naar zijn geleider kijkt?"

 

Want uiteindelijk is de grootste prestatie van een geleider niet dat hij op de hoogste trede van het podium staat.

Maar dat hij naast een hond staat die hem, in zijn eigen taal, lijkt te zeggen:

"Ik vertrouw je.

Laten we dit samen doen."

 

Dat is de ware betekenis van partnerschap.

 

Dat is de ware geest van IGP.

 

Daarom, wanneer de keurmeester klaar is met jureren en de pakwerker het veld heeft verlaten, hoort de schijnwerper te blijven waar hij altijd al thuishoorde:

 

Op de geleider en de hond. De echte sterren van IGP.

 

Misschien is het mooiste aan deze sport wel dat de grootste overwinning uiteindelijk niet altijd op het scorebord staat.

Vaak is de grootste overwinning simpelweg naar de hond naast je kijken en weten:

"We hebben alles gegeven wat we hadden."

En morgen...

Morgen staan we weer op het trainingsveld.

Niet omdat het moet.

Maar omdat we ervoor kiezen.

Samen.

 

Tekst: Keurmeester en geleider Fabrizio Coppola

 

Neem contact op

Heeft u vragen over onze honden, Pokusa producten of begeleiding kan u ons steeds vrijblijvend contacteren, wij staan steeds voor u klaar om al uw vragen te beantwoorden.